افغانستان سیاسي شننې عمومي

با شورای عالی صلح چه شود؟

پیر سید احمد گیلانی رئیس شورای عالی صلح، رهبر حزب محاذ ملی افغانستان و از چهره‌های جهادی شنبه شب به عمر ۸۴ سالگی در اثر سکته قلبی در شفاخانه غازی امان الله خان درگذشت. او ریاست شورای را در حکومت وحدت ملی به عهده داشت که در زمان ایجادش فکر می‌شد، ابتکار عمل را بدست خواهد گرفت و همه اقدامات برای برقراری صلح از همین مجرا صورت می‌گیرد؛ آن‌چه که عملی نشد.

اطلاعاتی درز کرده از بخش‌ مالی شورای عالی صلح نشان می‌دهد که از سال ۲۰۱۰ بدینسو؛ ۷۷۷ میلیون دالر صرف هزینه‌های این شوراس است. علاوه برآن، به تازگی کشورهای ایالات متحده امریکا یک ملیون دالر و بریتانیا یک میلیون پوند به خزانه‌ی شورای عالی صلح ریخته است. معاشات ماهوار اعضا و کارمندان این شورا به یک‌صدوپنجاه هزار دالر امریکایی می‌رسد، اما سوال این‌جاست این همه مصارف برای چه و چه نتیجه در قبال داشت؟

ایجاد این شورا در زمان حکومت حامد کرزی رئیس جمهور پیشین کشور روی چند هدف مشخص متمرکز بود.

۱ – رئیس جمهور پیشین کشور بعد از تنش در روابط با امریکا فکر می‌کرد، با ایجاد این شورا می‌توانست با رسمیت بخشیدن به آن؛ دست کشورهای دخیل در این پروسه به خصوص امریکا را کوتاه می‌سازد.

۲ – رهبران حکومت پیشین به این باور بودند که با گردهم آوردن چهره‌های رژیم طالبانی و ضد آن‌ها به نحوی امتیازدهی کند، اما رهبری آن در تلاش بود تا این پروسه را کاملاً بین‌الافغانی سازد، آنچه که نیاز بود و هنوز هم است.

با این وجود، از شش سال بدینسو شورای عالی صلح دستاوردهای قابل ملاحظه‌ای نداشت و بجز جا دادن به شماری از افراد امتیاز طلب در ترکیب آن، بدون امتیازگیری کار دیگری نکرده است. در عوض این شورا، به شکل روز افزون کنار زده می‌شود. نمونه‌ای آشکار آن سهم نه چندان بارز در نشست‌های چهار جانبه با اشتراک افغانستان، پاکستان، ایالات متحده و چین بود که بعدها نسبت برخی مشکلات در تعهدات پاکستان از ادامه باز ماند.

اعضای این شورا از دیری بدینسو نشست‌های منظم برای انسجام فعالیت‌ها ندارند و دفاتر آن‌هم در اکثریت روزهای رسمی بسته اند و علاوتاً اعضای آن هم چهره‌های پرنفوذ و موثر برای برقراری صلح پنداشته نمی‌شوند و نه هم مورد اعتماد طرف‌های دخیل قرار دارند.

وضعیت کنونی شورای عالی صلح چیزی بیش از اداره‌ای به هم خورده نیست. بیش از هشتاد عضو این شورا نسبت دلایل مختلف از تازه‌های اقدامات برای صلح نیز آگاهی ندارند و همین باعث شده است که فعالیت‌های نهادی موسوم به «شورای عالی صلح» پراکنده به پیش برود. این هم درست است؛ در ترکیب این شورا افرادی گردهم آمده اند که در صورت برقراری صلح با طالبان منافع خود را در خطر می‌بینند و هر یک از دید متفاوت به آن می‌نگرند، اما حالا که زمانش رسیده تا حکومت افغانستان روی تقرری جدید به سمت ریاست این شورا فکر کند، چند موارد لازمی است.

در نخست شورای عالی صلح باید احیاء شود. احیای این شورا نیاز به تطبیق برنامه‌های اساسی و اعتماد سازی دارد که فکر نمی‌شود اعتماد از دست رفته‌ی آن به این آسانی بازگردد.

در قدم دوم بهتر است کمی روی منحل ساختن این شورا هم فکر شود که در این صورت بد نخواهد بود. رئیس جمهور محمد اشرف غنی هم فطرتاً با ترکیب موجود در این شورا مخالف است، اما او هم از روی ناگزیری و امتیازدهی برای برخی چهره‌ها به تداوم فعالیت‌های آن جواز داد.

با توجه به موارد فوق، شرایط حاکم و بن بست مذاکرات صلح؛ دلیلی برای ادامه‌ای کار این شورا دیده نمی‌شود و بهتر است در نخست اجماع ملی برای آغاز مذاکرات صلح در رده‌ی رهبری حکومت به میان آید، سپس روی کار آمدن همچو شورا «صلاحیت دار»؛ کار بسا دشواری نیست.

ستاسو نظر

خپل نظر مو په تبصره کې ولیکئ

/* ]]> */