deob

ضرورت اعمال فشار بیشتر بین‌المللی بر پاکستان

اظهارات رئیس جمهور غنی در نشست سران ناتو در وارسا، فریاد پاکستان را درآورد. رئیس جمهور غنی در این نشست به شدت از عملکرد پاکستان در قبال افغانستان انتقاد کرده و گفته که ابتکارات منطقوی دولت افغانستان با همسایه‌ها باعث همکاری‌های گسترده گردیده، اما پاکستان در این میان استثنا است و به رغم تعهدات مکرر آن کشور در نشست‌های چهارجانبه‌ی صلح، هنوز تفکیک خطرناک میان تروریست خوب و بد از سوی آن کشور وجود دارد. این اظهارات رئیس جمهور غنی با واکنش شدید وزارت خارجه‌ی پاکستان مواجه شده و سخنگوی آن وزارت این گفته‌ها را مایوس کننده خوانده است.

این اولین باری است که افغانستان با چنین وضاحت و روشنی از عملکرد پاکستان در مجامع بین‌المللی انتقاد می‌کند. پیش از این بارها طرح شکایت افغانستان علیه پاکستان در شورای امنیت سازمان ملل متحد وجود داشت و در برخی از مجامع بین‌المللی و نشست‌های دو جانبه و چند جانبه میان هیات‌های افغانی و کشورهای خارجی نیز از عملکرد پاکستان انتقاد شده بود، اما انتقاد رئیس جمهور غنی در نشست سران کشورهای عضو ناتو از جنس دیگر بود و پیام آن برای پاکستان بسیار جدی و سنگین بود. برای همین بود که مقام‌های پاکستانی به شدت واکنش نشان دادند و تلاش کردند تصویر متفاوت‌تری از سیاست آن کشور در قبال تروریستان ارائه نماید.

پاکستان سال‌های زیادی است که به حمایت از ترورزیزم متهم می‌باشد. این کشور از زمان روی کار آمدن طالبان در افغانستان از آن گروه حمایت کرد. پس از شکل گیری نظام جدید و آغاز مبارزه علیه تروریزم در منطقه، علیرغم این که پاکستان تعهدات جدیی را در راستای مبارزه با تروریزم به جامعه بین‌المللی و دولت افغانستان انجام داد، اما در عمل نه تنها کاری در این زمینه انجام نداد، بلکه بر حمایت خود از گروه‌های تروریستی افزود. این کار پاکستان تنش‌های زیادی را در روابط افغانستان و پاکستان ایجاد کرد و بدین ترتیب، زمینه‌ی همکاری‌های دو جانبه میان دو کشور را محدود کرد.

رئیس جمهور غنی در آغاز کار خود تلاش‌های گسترده‌ای را برای جلب حمایت پاکستان از روند صلح انجام داد و ابتکارات زیادی را به خصوص در زمینه‌ی همکاری‌های مشترک اقتصادی انجام داد، اما پاکستان متقاعد نشد که دست از حمایت از تروریزم بردارد و با دولت افغانستان در ایجاد صلح و ثبات در این کشور همکاری کند. دولت افغانستان راه‌های متفاوتی را در این راستا به آزمون گرفت. از گسترش همکاری‌های دو جانبه در زمینه‌های مختلف سیاسی، امنیتی و اقتصادی گرفته تا کشاندن پای کشورهای قدرتمند منطقه و جهان به عنوان ناظر بر عملکرد پاکستان، همه و همه تجربه شد، اما پاکستان مشی خود را کماکان ثابت نگهداشت و با وجود اعلام تعهدات گسترده، اقدام عملی‌یی را انجام نداد.

پس از آن که حکومت افغانستان از عدم همکاری پاکستان در روند صلح ناامید شد، تلاش‌های فراگیری در زمینه‌های همکاری‌های اقتصادی با کشورهای دیگر منطقه به راه انداخته شد. افتتاح بندر چابهار، گسترش روابط با کشورهای آسیای میانه، جذب حمایت‌های چین از دستاوردهای دولت در زمینه‌ی ایجاد همکاری‌های منطقوی بود که منجر به منزوی شدن بیشتر پاکستان گردید. بعد از این تلاش‌ها، گام بعدی اعمال فشار بیشتر بر پاکستان از طریق مجامع بین‌المللی بود که به خوبی انجام شد و طرح مساله‌ی عدم همکاری پاکستان از سوی رئیس جمهور غنی در نشست وارسا، فشار زیادی را بر پاکستان وارد کرد و وجهه‌ی آن کشور را نزد مقام‌های ارشد کشورهای عضو ناتو خدشه دار ساخت.

این اقدام رئیس جمهور غنی در نفس خود بسیار به جا و مفید بود. پاکستان تا کنون به تمامی مطالبات دولت و ملت افغانستان با بی‌اعتنایی برخورد کرده و در مجامع بین‌المللی نیز خود را به عنوان جبهه‌ی مقدم مبارزه علیه تروریزم معرفی کرده است. با توجه به ناگزیری‌های موجود در افغانستان، آن کشور به شکل تک تازانه‌ای تا کنون عمل می‌کرد و به هیچ یک از قوانین بین‌المللی و اصول بازی سیاسی پابندی نداشت. طرح این مساله در مجامع بین‌المللی بدون شک برآن کشور اثر خواهد کرد و آنچه را که پاکستان تاکنون با بی‌اعتنایی بدان برخورد می‌کرد، به شکل جدی‌تر از پیش مطرح خواهد شد. با توجه به نیازمندی‌های پاکستان به کمک‌های بین‌المللی، لابی‌گری قدرتمند دولت افغانستان در مجامع بین‌المللی می‌تواند فشارهای زیادی را بر پاکستان وارد کند و آن کشور را مجبور سازد در سیاست‌های خود در قبال تروریزم تجدید نظر نموده و مسئولانه‌تر برخورد کند.

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي.