13697192_312225145776668_5912741666250193453_n

آن‌ها درد می‌کشند

 

منبع: ریلایف ویب –

ترجمه: حمید ناشر –

روزنامه سرخط

دولت افغانستان در حمایت از ده‌ها هزار طفل این کشور ناکام است. اطفالی که همین اکنون در سنین مختلف مصروف کارهای شاقه اند، با خطرناک‌ترین شرایط کار و کاستی‌های قانون کار در کشور دست و پنجه نرم می‌کنند.

سازمان جهانی حقوق بشر با توجه به این وضعیت گزارش سی‌و‌یک صفحه‌یی را زیر نام «شاقه‌کاری خطرناک برای اطفال» به نشر رسانده است. این گزارش در واقع به اطفالی اشاره دارد، که در کوره‌های آهنگری، قالین بافی، داش‌های خشت پزی و بخش‌هایی دیگر کار می‌کنند. انجام این کار‌ها توسط اطفال، وجود خلاها و نبود معیارهای صحی و مصئونیت کارگران، سبب بیماری‌های خطرناک، جراحت‌ها و حتی در کم‌ترین موارد به مرگ می‌انجامد. بیش‌ترین این اطفال در این چنین شرایط دشوار به مکتب هم می‌روند.

برعکس، اطفالی دیگر هم هستند، که به دلیل مصروف بودن در شاقه کاری‌ها مکتب را ترک کرده اند، و در حال حاضر نصف همین اطفال از رفتن به مکتب محروم هستند.
هزاران طفل افغان صحت و مصئونیت شخصی خود را به خطر انداخته اند، تا نان آور خانواده باشند. با توجه به این وضعیت دولت افغانستان ناگزیر است، با تطبیق قانون برای جلوگیری اطفال از انجام این کارها اقدام کند، تا از طریق حفاظت از آنان، آینده‌ی این مملکت را نجات دهد.

دولت افغانستان در تطبیق قانون کار، انکشاف و پایدار ساختن آن بر مبنای معیارهای بین‌المللی با مشکلات زیادی مواجه است. اداره‌های مسئول حتی در نظارت از بازار کار ناکام بودند. امروز این قشر آینده‌ساز جامعه مصروف کارهای منع شده، اند.

دولت افغانستان در سال ۲۰۱۴ لیست 19 کار شاقه را اعلام کرد که عملاً توسط اطفال انجام داده می‌شوند. این شاقه کاری‌ها شامل قالین بافی، آهنگری و کارهای ثقیل در کوره‌های خشت پزی را دربر می‌گیرد، در حالیکه کمبود منابع نزد دولت افغانستان سبب حضور شماری بیش‌تر این اطفال در بازار کار گردیده است. کم‌رنگ بودن انکشاف استراتیژی‌ها در عرصه بهبود وضعیت اطفال افغانستان نیز دلیل عمده‌ی این بحران است.

اطفالی که در داش‌های خشت مصروف کار اند، بیش‌تر در میان سنین هشت تا شانزده سال اند، که ساعت سه از خواب بیدار می‌شوند و تا نزدیک شام کار می‌کنند. این اطفال درد می‌کشند، اما چاره‌یی ندارند، چون ناگزیر اند کار کنند و زندگی نمایند. این شمار اطفال برای انجام هر کار و متحمل شدن دشواری‌های آن آماده هستند.

افغانستان یکی از فقیر‌ترین کشورهای دنیا است. فقر شدید خانواده‌ها نیز عامل دیگری مصروف بودن اطفال در کارهای شاقه پنداشته می‌شود. بی‌سوادی، نرخ بلند بی‌کاری و تداوم جنگ و نا آرامی‌های جاری عمده‌ترین دلایل این معضل شمرده می‌شوند، که اطفال بیش‌ترین خانواده‌ها را به کار وادار ساخته است.

این اطفال در جریان کار جراحت‌هایی را همچنان متقبل می‌شوند که نشانه‌هایی آن به وضاحت دیده می‌شود. این جراحت‌ها قطع انگشت‌ها، قطع دست‌ها و صدمه به اعضای دیگر بدن را دربر می‌گیرد. افزون بر آن مشکلات جسمانی را نیز متحمل می‌شوند، که بر رشد و نموی آنان تاثیر منفی برجا می‌گذارد.

در صورتی‌که نوعیت کار نیازمند قوت بالایی فزیکی باشد، مصئونیت و صحت اطفال را خیلی متاثر ساخته و از رشد مراحل سنی محروم می‌گردند. این کارها بر بنیاد قوانین بین‌المللی کار برای اطفال ممنوع اعلام شده اند، اما ظرفیت پایان برای تطبیق این قانون در افغانستان سبب بحران گردیده است.

تعهداتی مبنی بر زمینه سازی برای ساخت مکاتب و دسترسی اطفال برای تعلیم و تربیه در حد وعده باقی مانده‌، و کارهای صورت گرفته در این عرصه، رضایت بخش نیست. باید قبول کرد، که ریشه‌کن ساختن این مشکلات در کشورهای همانند افغانستان کار آسانی نیست، اما حالا برای دولت افغانستان و کشورهای تمویل کننده نیاز است، تا با تطبیق استراتیژی‌های موثر برای اطفال، آنان را از وضعیت ناهنجار صحی و شرایط دشوار کار در افغانستان نجات دهند.

این اقدامات شامل انکشاف پالیسی‌ها و معیاری ساختن قانون کار بر بنیاد قوانین کار، تصویب قانونی برای حفاظت و مصئونیت اطفال می‌باشد، که از طریق ازدیاد در شمار ناظرین بر شرایط کار و بررسی سکتورهای مختلف کاری ممکن می‌باشد. دولت افغانستان و تمویل کنند‌گان مالی باید به دنبال منابع بیش‌‍تر برای فرستادن این شمار اطفال محروم به مکاتب باشند. این موارد نیازمند اقدامات جدی هر دو طرف است، که باید هرچه زودتر انجام شود.